Ölüm düştü avuçlarıma bu gece
ve Ellerim(i) atesten buzlar kesti…
***

Tüm sesler çığlık çığlığa koşusturdular ölümün peşinden…
Ölümse yerleştiği can’la sessiz bir sohbetteydi…
Kimse kendi çığlıklarından vazgeçip, onları dinlemedi…
Oysa bir Bilseniz,
bir bilseniz; ölüm neler neler söyledi…

******
Ben eli yüzü düzgün cümleler kuramayacak hale geldiysem, ya canımdan can gitmiştir, ya canıma can gelmiştir bilirim. işte yine öyle bir gecedeyim.
Kayıt defterlerinden bir isim daha eksildi bu gece. Bir ses daha cekti varlığını “varlık aleminden.” İnna Lillâhi Ve İnnâ İleyhi Raciûn ” dediler ardı sıra, cığlıklar savruldu geceye, sessiz içli bir dua bir de…
Kara geceye beyaz örtüler serildi sonra… Topraktan önceki son perdeydi…
seveni geldi baktı baktı baktı… Kırk yıl aynı yastığa konulmus basının yalnız kalısına yanarak, yastığının bos yanına sarıldı bir kez daha, hic konusmadı, hic bağırmadı, bekle dedi sadece. Bekle.
Sonra, o sinenin kokusu ile dünyaya selam verenler geldiler bir bir… her “anne” deyişlerinde “yavrum” diyene alısmıslığın acısıyla “anne” dedi herbiri… Sessizlik… tekrarladılar “anne” ve yine Sessizlik…
sessizliği duydukca hırcınlastı her birinin cocuk yureği, feryatlastı “anne” deyişler…
Sonra ufacık bir cocuğun sesi susturdu herkesi ” babaannem uyudu mu” ? Hayır bebeğim uyandı dedim içimden… Simdi uyandı…

Bize göre Ölüm; hep zamansız gelirdi
oysa belki de, zaman ölümün ta kendisiydi…
Hepsi hepsi yasananların
O gelsin de “bitsin bu ruya” diyeydi.

“Hesabın kolay, mekanın cennet olsun Teyzem”…